دلتنگ چیستم؟

دلتنگ چیستم؟

پرستوها بازگشته اند

و تک درخت پیر حیاط خانه ی ما نیز

امسال به شکوفه نشست

دلتنگ چیستم؟

باید کناری بنشینم تنهایی ام را

بااین ورق پاره های سرگردان قسمت کنم

دلتنگ چیستم؟

نیمه ی مانده نیز طی خواهد شد

و این پیمانه عاقبت  لبریز می شود

دلتنگ چیستم؟

سرانجامم دهان مکنده ی خاک است

با بدرودی تلخ

سپیده دمان به شامگاهان خواهم سپرد

واز دروازه ها ی شب عبور خواهم کرد

وسبکبال بر بال ابرها

ترانه رهایی سر خواهم داد

دلتنگ چیستم؟

سرانجام باغ آرزوهایم ویران خواهد شد

در التماسها

با حسرتی  زنجیر تعلق ها کسسته خواهد شد

وازکنکره های فروریخته

مرثیه ي بیقراری ام از دامنه های ابدیت

بار دیگر طلوع خواهد نمود

و با بدرقه ی بارانها بی بهانه

از رد چشمهایت  عبور خواهم کرد

و التماس دستهای خالی ام

بی هیچ مونسی رفیق خاک خواهد شد

دلتنگ چیستم؟

آخرین رگه های امید در افق ها ی کبود بی پرنده غروب

غروب خواهد نمود

و ديوار هاي عايق سياهي

آخرين روزنه هاي روشنايي را كور خواهد كرد

دلتنگ چیستم؟

نگارا این همه خشم و غضب چیست
دلت بر ما نمی سوزد سبب چیست

امشب شب تولد عزیزیست که ستاره ها به یمن تولدش  دور تا دور ماه جشن میگیرند . شب تولد کسی که لحظه های به یاد ماندنی را برایم آفرید و در سخت ترین لحظات در کنارم بود ، آرزو میکنم ثانیه های زندگی اش با عشق عجین شود و دقایق عمرش آسمانی باشد .در ارزوهایم  برایش جشن میگیرم و شمع تولدش را فوت میکنم باشد که لحظه ایی عشق و شادی را برایش به ارمغان بیاورم

از روز دستبرد به باغ و بهار تو
 دارم غنیمت از تو گلی یادگار تو
 تقویم را معطل پاییز کرده است
 در من مرور باغ همیشه بهار تو
از باغ رد شدی که کشد سر مه تا ابد
 بر چشم های میشی نرگس غبار تو
 فرهاد کو که کوه به شیرین رهات کند
 از یک نگاه کردن شوریده وار تو
 کم کم به سنگ سرد سیه می شود بدل
خورشید هم نچرخد اگر در مدار تو
 چشمی به تخت و بخت ندارم . مرا بس است
 یک صندلی برای نشستن کنار تو

برج ویرانم غبار خویش افشان کرده ام
 تا به پرواز ایم از خود جسم را جان کرده ام
 غنچه ی سربسته ی رازم بهارم در پی است
 صد شکفتن گل درون خویش پنهان کرده ام
چون نسیمی در هوای عطر یک نرگس نگاه
 فصل ها مجموعه ی گل را پریشان کرده ام
 کرده ام طی صد بیابان را به شوق یک جنون
 من از این دیوانه بازی ها فراوان کرده ام
 بسته ام بر مردمک ها نقشی از تعلیق را
 تا هزار ایینه را در خویش حیران کرده ام
 حاصلش تکرار من تا بی نهایت بوده است
 این تقابل ها که با ایینه چشمان کرده ام
 من که با پرهیز یوسف صبر ایوبیم نیست
 عذر خواهم را هم آن چک گریبان کرده ام
 چون هوای نوبهاری در خزان خویش هم
 با تو گاهی آفتاب و گاه باران کرده ام
 سوزن عشقی که خار غم بر آرد کو که من
 بارها این درد را اینگونه درمان کرده ام
 از تو تنها نه که از یاد تو هم دل کنده ام
 خانه را از پای بست این بار ویران کرده ام

تا صبحدم به ياد تو شب را قدم زدم
 آتش گرفتم از تو و در صبحدم زدم
 با آسمان مفاخره كرديم تا سحر
 او از ستاره دم زد و من از تو دم زدم
او با شهاب بر شب تب كرده خط كشيد
 من برق چشم ملتهبت را رقم زدم
 تا كور سوي اختركان بشكند همه
 از نام تو به بام افق ها ،‌ علمزدم
 با وامي از نگاه تو خورشيد هاي شب
 نظم قديم شام و سحر را به هم زدم
 هر نامه را به نام و به عنوان هر كه بود
 تنها به شوق از تو نوشتن قلم زدم
 تا عشق چون نسيم به خاكسترم وزد
 شك از تو وام كردم و در باورم زدم
از شادي ام مپرس كه من نيز در ازل

همراه خواجه قرعه ي قسمت به غم زدم

شكست عهد من و گفت: هر چه بود گذشت
به گريه گفتمش: آري‌، ولي چه زود گذشت
بهار بود و تو بودي و عشق بود و اميد
بهار رفت و تو رفتي و هر چه بود گذشت
شبي به عمر گرم خوش گذشت آن شب بود
كه در كنار تو با نغمه و سرود گذشت
چه خاطرات خوشي در دلم به جاي گذاشت
شبي كه با تو مرا در كنار رود گذشت
گشود بس گره آن شب ز كار بسته‌ی ما
صبا چو از بر آن مشك سود گذشت
غمين مباش و مينديش از اين سفر كه ترا
اگر چه بر دل نازك غمي فزود، گذشت

سلسله موی دوست حلقه دام بلاستگر بزنندم به تیغ در نظرش بی​دریغگر برود جان ما در طلب وصل دوستدعوی عشاق را شرع نخواهد بیانمایه پرهیزگار قوت صبرست و عقلدلشده پای بند گردن جان در کمندمالک ملک وجود حاکم رد و قبولتیغ برآر از نیام زهر برافکن به جامگر بنوازی به لطف ور بگدازی به قهرهر که به جور رقیب یا به جفای حبیبسعدی از اخلاق دوست هر چه برآید نکوست

هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراستدیدن او یک نظر صد چو منش خونبهاستحیف نباشد که دوست دوستر از جان ماستگونه زردش دلیل ناله زارش گواستعقل گرفتار عشق صبر زبون هواستزهره گفتار نه کاین چه سبب وان چراستهر چه کند جور نیست ور تو بنالی جفاستکز قبل ما قبول وز طرف ما رضاستحکم تو بر من روان زجر تو بر من رواستعهد فرامش کند مدعی بی​وفاستگو همه دشنام گو کز لب شیرین دعاست

چه  رنجی  است  لذت ها  را  تنها  بردن  

  و  چه  زشت  است  زيبايی ها  را  تنها  ديدن 

  و  چه  بدبختی  آزار دهنده ای  است  تنها  خوشبخت  بودن ! 

  در  بهشت  تنها  بودن  سخت تر  از  کویــــــــــــر  است 

علی شریعتی

قطاري كه به مقصد خدا مي رفت ، لختي در ايستگاه دنيا توقف كرد و پيامبر رو به جهانيان كرد و گفت:
مقصد ما خداست . كيست كه با ما سفر كند؟
كيست كه رنج و عشق توامان بخواهد ؟
كيست كه باور كند دنيا ايستگاهي است تنها براي گذشتن ؟
قرن ها گذشت اما از بيشمار آدميان جز اندكي بر آن قطار سوار نشدنداز جهان تا خدا هزار ايستگاه بود.
در هر ايستگاه كه قطار مي ايستاد ، كسي كم مي شد قطار مي گذشت و سبك مي شد ، زيرا سبكي قانون راه خداست .
قطاري كه به مقصد خدا مي رفت، به ايستگاه بهشت رسيد . پيامبر گفت اينجا بهشت است . مسافران بهشتي پياده شوند،اما اينجا ايستگاه آخر نيست .
مسافراني كه پياده شدند ، بهشتي شدند .اما اندكي ،باز هم ماندند ،قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند.آنگاه خدا رو به مسافرانش كرد و گفت :درود بر شما ،راز من همين بود .آن كه مرا ميخواهد ، در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد .
و آن هنگام كه قطار به ايستگاه آخر رسيدديگر نه قطاري بود و نه مسافري

باز بهار تكرار حرف جاودانگي
باز بهار سرنوشت هميشه تكرار من
در شب جشن اقاقي ها
همره نسيم
پاورچين از كوچه خاطرات عبور كرديم
و تمام حرفمان اين بود: چه زود فردايمان ديروز شد!
در سالگشت فصل پا به سن گذاشتگي
اينك همان كودك خرد پنج شش ساله ام هنوز
آماده براي خواندن اولين كلام
آماده براي شنيدن حرف خوب زندگي
پيگير درس و مشق
در روزهاي خوش و سرمست كودكي
مشتاق راه وصل
گريزان به كوي دوست
اما در پاي پراضطراب تخته سياه
حيران ، در انتظار نوشتن اولين حرف زندگي
اينك همان پنج شش ساله كودكم
موي نه چندان سپيد
كز سياهي گذشته است
در ابتداي راه
باز هم مشتاق طلب ، عشق ، معرفت ، فقر ، فنا
مشتاق راه بي نهايت وصال
اما گريزان...
گريزان ز هر چه تخته سياه با گچ سفيد
در انتظار سرودن شعر خوب زندگي

بهار آمد و شمشاد ها جوان شده اند

پرندگان مهاجر ترانــــــــــه خوان شده اند  

سلام بر دوستان خوبم

آنقدر دلم گرفته که نمی دونم چی بنویسم و از کجا

سال هشتاد و شش تا چند روز دیگه رخت بر می بنده و من یک سال هم به پایان سرنوشتم نزدیک شدم . روزها و لحظه های تلخ و شیرینی را پشت سر گذاشتم . البته لحظه های شیرینی که هرگز تکرار نخواهند شد ، در این سال خدا عنایت کرد و با کسانی آشنا شدم که تا آخر عمر خاطره با هم بودنمان را فراموش نخواهم کرد ... این وبلاگ هم یادگاریست از روزهای با هم بودنمان

زلف بر باد مده، تا ندهی بر بادم
ناز بنیاد مکن، تا نکنی بنیادم
می مخور با همه کس، تا نخورم خون جگر
سر مکش، تا نکشد سر به فلک فریادم
زلف را حلقه مکن، تا نکنی در بندم
طره را تاب مده، تا ندهی بر بادم
یار بیگانه مشو، تا نبُری از خویشم
غم اغیار مخور، تا نکنی نا شادم
رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم
قد برافراز که از سرو کنی آزادم
شمع هر جمع مشو ورنه بسوزی مارا
یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم
شهره شهر مشو، تا ننهم سر در کوه
شور شیرین منما، تا نکنی فرهادم
رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس
تا به خاک در آصف نرسد فریادم
حافظ از جور تو، حاشا که بگرداند روی
من از آن روز که در بند توام، آزادم

خاطره‌ای در درونم است
چون سنگی سپید درون چاهی
سر ستیز با آن ندارم، توانش را نیز:
برایم شادی است و اندوه
در چشمانم خیره شود اگر کسی
آن را خواهد دید
غمگین‌تر از آنی خواهد شد
که داستانی اندوه‌زا شنیده است
می‌دانم خدایان انسان را
بدل به شیئی می‌کنند، بی آن که روح را از او برگیرند
تو نیز بدل به سنگی شده‌ای در درون من
تا اندوه را جاودانه سازی

 فقط سوز دلم را در جهان پروانه مي داند

غمم را بلبلي كاواره شد از لانه مي داند

نگويم چون زغيرت غير ميسوزد بحال من

ننالم چون ز غم يارم مرا بيگانه مي داند

به اميدي نشستم شكوه ي خود را بدل گفتم

همي خندد به من اينهم مرا ديوانه مي داند

امشب اي ماه  به درد دل من تسکيني

آخر اي ماه تو همدرد من مسکيني

کاهش جان تو من دارم و من مي‌دانم

که تو از دوري خورشيد چها مي‌بيني

تو هم اي باديه پيماي محبت چون من

سر راحـت ننهادي به سر باليني

هر شب از حسرت ماهي من و يک دامن اشک

تو هم اي دامن مهتاب پر از پرويني

همه در چشمه‌ي مهتاب غم از دل شويند

امشب اي مه تو هم از طالع من غمگيني

من مگر طالع خود در تو توانم ديدن

که توام آينه‌ي بخت غبار آگيني

ني محزون مگر از تربت فرهاد دميد

که کند شکوه ز هجران لب شيريني

تو چنين خانه‌کن و دلشکن اي باد خزان

 گر خود انصاف کني مستحق نفريني

کي بر اين کلبه‌ي طوفان‌زده سر خواهي زد

اي پرستو که پيام‌آور فرورديني...

غم دل چه باز گويم كه تو را ملال گيرد

كنم اين حديث كوته كه غم دراز دارم

خواستی ترانه ای باشم

سرسبز تر از حوالی تو

ترانه ای از عشق

ترانه ای از ما...

حاشا نمی کنم!

باورت کردم

بر آن دروغ زیبا دل سپردم

آن قدر که ذره ذره ام شاعر شد...

اي واي بر اسيري كز ياد رفته باشد
در دام مانده باشد، صيّاد رفته باشد

آه از دمي كه تنها با داغ او چو لاله
در خون نشسته باشم چون باد رفته باشد

خونش به تيغ حسرت يارب حلال بادا
صيدي كه از كمندت آزاد رفته باشد

از آه دردناكي سازم خبر دلت را
روزي كه كوه صبرم بر باد رفته باشد

پر شور از حزين است امروز كوه و صحرا
مجنون گذشته باشد فرهاد رفته باشد

ورق می خورد شب ، با پنجه ی تقدير در باران

نگاه ِ بـِركه ، سرشارازتب ِ رويای وارونه

ومی روييد از ژرفای آن تصوير در باران

مرا می بینی و هر دم زیادت می کنی دردم
ترا می بینم و میلم زیادت می شود هر دم

به سامانم نمی پرسی نمیدانم چه سر داری
به درمانم نمی کوشی نمی دانی مگر دردم

نه راهست اینکه بگذاری مرا بر خاک و بگریزی
گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آندم هم
که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم دم میدهی تا کی
دمار از من بر آوردی نمی گویی برآوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می جستم
رخت می دیدم و جامی هلالی باز می خوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت
نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

تو خوش میباش با حافظ برو گو خصم جان میده
چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم ….

با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه تر از دامن الوند …..

بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است …

تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش ….

تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم …

کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

 

به دريا شكوه بردم از شب دشت،

وز اين عمري كه تلخ تلخ بگذشت،

به هر موجي كه مي گفتم غم خويش؛

سري ميزد به سنگ و باز مي گشت .!

نبسته ام به كس دل، نبســـــته كس به من دل

چو تخــــته پــاره بـــر موج رهـــا رهـــا، رهـــا من

* * *

ز مــــن هر آنكــه او دور، چـو دل به سينه نزديك

به مـــن هر آنكـه نزديك، ازو جــــــدا، جــــدا من

* * *

نه چشــــم دل به ســـــويي، نه باده در سبويي

كه تــــر كـــــنم گـلـــــــويي، به ياد آشنــــــا من

* * *

ســــــتاره هــــا نهـــــــفتم در آسمـــــان ابــــري

دلــــــم گرفته اي دوست، هـــــواي گريــه با من

* * *

نبسته ام به كس دل، نبســـــته كس به من دل

چو تخــــته پــاره بـــر موج رهـــا رهــــا، رهـــا من

تا صبحدم به یاد تو شب را قدم زدم
آتش گرفتم از تو و در صبحدم زدم
با آسمان مفاخره کردیم تا سحر
او از ستاره دم زد و من از تو دم زدم
او با شهاب بر شب تب کرده خط کشید
من برق چشم ملتهبت را رقم زدم
تا کور سوی اخترکان بشکند همه
از نام تو به بام افق ها ،‌ علمزدم
با وامی از نگاه تو خورشید های شب
نظم قدیم شام و سحر را به هم زدم
هر نامه را به نام و به عنوان هر که بود
تنها به شوق از تو نوشتن قلم زدم
تا عشق چون نسیم به خکسترم وزد
شک از تو وام کردم و در باورم زدم
از شادی ام مپرس که من نیز در ازل
همراه خواجه قرعه ی قسمت به غم زدم

تا تو هستي و غزل هست دلم تنها نيست
  محرمي چون تو هنوزم به چنين دنيا نيست

از تو تا ما سخن عشق همان است كه رفت
   كه در اين وصف زبان دگري گويا نيست

بعد تو قول و غزل هاست جهان را اما
 غزل توست كه در قولي از آن ما نيست

 
تو چه رازي كه بهر شيوه تو را مي جويم
 تازه مي يابم و بازت اثري پيدا نيست

شب كه آرام تر از پلك تو را مي بندم
 در دلم طاقت ديدار تو تا فردا نيست

 
اين كه پيوست به هر رود كه دريا باشد
 از تو گر موج نگيرد به خدا دريا نيست

من نه آنم كه به توصيف خطا بنشينم
 اين تو هستي كه سزاوار تو باز اينها نيست

شقايق گفت :با خنده نه بيمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم

گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي

يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت

ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب

مي گفت :

شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري

به جان دلبرش افتاده بود- اما

طبيبان گفته بودندش

اگر يک شاخه گل آرد

ازآن نوعي که من بودم

بگيرند ريشه اش را و

بسوزانند

شود مرهم

براي دلبرش آندم

شفا يابد

چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را

بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده

و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه

به روي من

بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من

به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و

به ره افتاد

و او مي رفت و من در دست او بودم

و او هرلحظه سر را

رو به بالاها

تشکر از خدا مي کرد

پس از چندي

هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت

و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت

به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟

در اين صحرا که آبي نيست

به جانم هيچ تابي نيست

اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من

براي دلبرم هرگز

دوايي نيست

واز اين گل که جايي نيست ؛

خودش هم تشنه بود اما!!

نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و

من در دست او بودم

وحالا من تمام هست او بودم

دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟

نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟

و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت

که ناگه

روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد

دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه

مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت

نشست و سينه را با سنگ خارايي

زهم بشکافت

زهم بشکافت

اما ! آه

صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد

زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد

و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد

نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را

به من مي داد و بر لب هاي او فرياد

بمان اي گل

که تو تاج سرم هستي

دواي دلبرم هستي

بمان اي گل

ومن ماندم

نشان عشق و شيدايي

و با اين رنگ و زيبايي

و نام من شقايق شد

گل هميشه عاشق شد