امشب اي ماه  به درد دل من تسکيني

آخر اي ماه تو همدرد من مسکيني

کاهش جان تو من دارم و من مي‌دانم

که تو از دوري خورشيد چها مي‌بيني

تو هم اي باديه پيماي محبت چون من

سر راحـت ننهادي به سر باليني

هر شب از حسرت ماهي من و يک دامن اشک

تو هم اي دامن مهتاب پر از پرويني

همه در چشمه‌ي مهتاب غم از دل شويند

امشب اي مه تو هم از طالع من غمگيني

من مگر طالع خود در تو توانم ديدن

که توام آينه‌ي بخت غبار آگيني

ني محزون مگر از تربت فرهاد دميد

که کند شکوه ز هجران لب شيريني

تو چنين خانه‌کن و دلشکن اي باد خزان

 گر خود انصاف کني مستحق نفريني

کي بر اين کلبه‌ي طوفان‌زده سر خواهي زد

اي پرستو که پيام‌آور فرورديني...

غم دل چه باز گويم كه تو را ملال گيرد

كنم اين حديث كوته كه غم دراز دارم

خواستی ترانه ای باشم

سرسبز تر از حوالی تو

ترانه ای از عشق

ترانه ای از ما...

حاشا نمی کنم!

باورت کردم

بر آن دروغ زیبا دل سپردم

آن قدر که ذره ذره ام شاعر شد...

اي واي بر اسيري كز ياد رفته باشد
در دام مانده باشد، صيّاد رفته باشد

آه از دمي كه تنها با داغ او چو لاله
در خون نشسته باشم چون باد رفته باشد

خونش به تيغ حسرت يارب حلال بادا
صيدي كه از كمندت آزاد رفته باشد

از آه دردناكي سازم خبر دلت را
روزي كه كوه صبرم بر باد رفته باشد

پر شور از حزين است امروز كوه و صحرا
مجنون گذشته باشد فرهاد رفته باشد

ورق می خورد شب ، با پنجه ی تقدير در باران

نگاه ِ بـِركه ، سرشارازتب ِ رويای وارونه

ومی روييد از ژرفای آن تصوير در باران

مرا می بینی و هر دم زیادت می کنی دردم
ترا می بینم و میلم زیادت می شود هر دم

به سامانم نمی پرسی نمیدانم چه سر داری
به درمانم نمی کوشی نمی دانی مگر دردم

نه راهست اینکه بگذاری مرا بر خاک و بگریزی
گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آندم هم
که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم دم میدهی تا کی
دمار از من بر آوردی نمی گویی برآوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می جستم
رخت می دیدم و جامی هلالی باز می خوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت
نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

تو خوش میباش با حافظ برو گو خصم جان میده
چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم ….

با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه تر از دامن الوند …..

بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است …

تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش ….

تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم …

کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

 

به دريا شكوه بردم از شب دشت،

وز اين عمري كه تلخ تلخ بگذشت،

به هر موجي كه مي گفتم غم خويش؛

سري ميزد به سنگ و باز مي گشت .!